donderdag, 06 november 2014 05:01

Volg Caroline Rijckaert door NY

In 10 minuutjes kunnen jullie Caroline Rijckaert volgen over haar 42km in de straten van New York afgelopen zondag. Het was Caroline haar grote droom om ooit ook eens een marathon te lopen in combinatie met weinig ervaring, een drukke job en drie kinderen.Caroline is nu onze sportambassadeur voor inzet, volharding en geloof in eigen kunnen.Marathonman heeft Caroline al lopend een marathon lang gevolgd met de Iphone cameraatje, dus het resultaat van Caroline in het filmpje is véél groter dat van de camera.We zijn allen fier op Caroline en op alle andere clubleden die NY hebben gelopen met véél goesting. Hou nu die ervaring vast voor de rest van je leven, want alles is mogelijk!
Ook een uitdaging nodig? www.mychallenge14.be

Published in deelnemers Blog
zondag, 24 november 2013 12:39

Uitslagen 2013 alle Belgen

De uitlagen van alle Belgen netjes op een rij ! 

http://jogging.lavenir.net/classement-les-belges-au-marathon-de-new-york/

 

Published in deelnemers Blog
dinsdag, 05 november 2013 01:00

Het zit erop ... we did it :-) !

image132 freddy

Het is nu 48 uur na de “M-day”.  Ik zit alweer in Parijs. Het lichaam luistert nog niet 100%, de benen zijn nog verkrampt. Nu dringt tot me door wat ik heb gedaan : 26,2 miles gelopen.  Heuvel op en brug op. Ik denk dat in New York het nooit “bergaf” gaat ?  

Ik kan niet zeggen dat ik als toerist van de stad heb kunnen genieten.  Men heeft te vlug de neiging om te stappen.  “It’s only two blocks away”.  Maar die twee blokjes om worden er vier, acht, zestien… en voor je het weet heb je aan het eind van de dag enkele kilometers gestapt en geslenterd.  Dus zorgvuldig plannen is de boodschap.  Daarom hebben we voor de fietsen gekozen (in het begin) en voor de taxi en metro (volgende dagen).  Eigenlijk had ik het het bij het fietsen al moeten weten : dit wordt geen eenvoudige klus.

Het begon al om 10u: de start van de tweede golf, de oranje groep.  Na twee uur wachten in de kou waarbij een bijtende wind vanuit de zee elke hoop op een beetje verwarmen teniet deed,  verkleumd de Verrazano brug oplopen.  Het hart begint onmiddellijk naar overdrive te gaan.  Je voelt het van de eerste mile : dit wordt geen gemakkelijke tocht.

Deze brug is de eerste van twee stille bakens in deze loop.  Aan het eind van de brug, word je ondergedompeld in een ongelooflijke geluidsgolf die opstijgt langs de beide kanten van de weg : honderden, duizenden mensen staan voortdurend te schreeuwen, je aan te moedigen, te roepen, muziek te maken,  bananen uit te delen, originele boodschappen op borden voor te houden (“you are not a runner, but a marathoner” of “pain is for now, beer comes later”, “you inspire me” of “you can dot it”). 

Duizenden vrijwilligers delen bijna iedere mijl drank en voedsel uit.  En maar aanmoedigen en schreeuwen… Even wordt het opnieuw stil, we lopen door de Joodse wijk van Brooklyn.  ’t Ja, die mensen werken op zondag…. Om dan opnieuw te worden opgewacht door duizenden toeschouwers om aan het laatste stuk Brooklyn te beginnen vooraleer naar Manhattan over te steken.

En dan begint nog maar het echte werk.  Na km 25 schijnt er nooit meer te worden afgedaald. Schijn bedriegt natuurlijk, maar het leek er toch ferm op.  Gelukkig stonden er ook Club 365 supporters langs het parcours.  Daar krijg je nog een extra boost van…

Na 4 uur 7 minuten liep ik over de streep. Ik heb het niet gehaald om onder de vier uur te blijven, maar ik heb het monster overwonnen… En zoals Sinatra het zong “if you make it in New York, you can make it anywhere”, dan gaat dit misschien ook een beetje op voor de marathons.

Published in deelnemers Blog
dinsdag, 29 oktober 2013 01:00

Klaar om te vertrekken !

De avond voor vertrek ...  koffers gepakt  ... vol spanning wat er gaat komen ... 

NY here we come : club 365 is er helemaal klaar voor !

WP 000317 

Published in deelnemers Blog
zaterdag, 26 oktober 2013 00:53

Freddy Dutoit - klaar voor NY

Hoeveel kan een mens verdragen ?  Geen retorische vraag na de Knokke run.  De laatste grote training beloofde een mooie dag te worden.  Vier uur lopen in de regio van Knokke en Cadzand. Lekker uitwaaien en genieten van de gezonde lucht.  Doch dit is zonder de “weergoden” gerekend :  8 à 9 graden, een strakke wind en regen.  Het regende de godganse dag.  Het werd een titanengevecht tegen jezelf en tegen de elementen.

Het zit allemaal in het kopke.  Ik hoorde het mijn vriendin opnieuw zeggen.  Het is mentaal,  je kan het als je het wilt.  Ik wilde inderdaad bewijzen dat ik iets kon wat ik vroeger voor onmogelijk hield.  Een marathon lopen.  Had men mij vijf jaar geleden gezegd dat ik ooit naar New York zou trekken om de marathon te lopen, dan had ik ze voor gek verklaard.  Dezelfde opmerking die ik nu krijg van mijn vrienden (? Zijn het nog vrienden J) en kennissen.  En toch wil ik het.  Het is een drang die binnen in me zit.  Mijn vijfde marathon.  Ik zal me nooit een “marathonien” noemen, het blijft een te grote fysische inspanning voor mij, maar ik weet dat ik het kan.  En dat is misschien die motivatie die mij constant heeft gedreven om dit te doen.  Na vijf marathons, kan ik toch zeggen dat ik er eentje kan lopen.

Gelukkig was het weekend na Knokke gezegend door een zonnetje.  We liepen een halve marathon in Nazareth.  Toen ik dit voor het eerst vermeldde in Parijs dat ik het komende weekend in Nazareth een halve marathon ging lopen, dan keken ze me verwonderd aan.  “En hoe denk je daar naartoe te gaan” ? met de auto, natuurlijk.  De verwonderde blikken bleven.  “En hoeveel dagen ben je weg” ?  toen viel mijn “frank”.  Ik heb ze maar niet verteld dat we ook een “Sinaaï” hebben, zonder woestijn, een “Buitenland” of een “Belgiek” ! 

Het leven kan soms zo mooi zijn.  New York zal zeker ook zo’n moment opleveren – tenzij we de Knokke omstandigheden voorgeschoteld krijgen !     

Freddy

 

foto 1e marathon

mijn 1e marathon

 

Published in deelnemers Blog
dinsdag, 08 oktober 2013 14:00

Johnny Ts NYC Tourist Tips

Published in deelnemers Blog

nog een paar schoenen versleten op weg naar NYVandaag stond een testwedstrijd op ons schema : een halve marathon in I uur en 45 minuten… We hebben gespijbeld, beste coach. Maar we roepen verzachtende omstandigheden in en hebben een alternatief gevonden. Aangezien we de vorige weken al twee halve marathons hebben gelopen, hebben we ons deel wel gehad. Anderzijds hebben we vandaag in het wondermooie Parc St Cloud gelopen.

Het was heerlijk : een 18 graden, veel zuurstof in de lucht, tussen de bomen en de tuinen. Het park is ongeveer 460 hectares groot. Er stond vroeger een kasteel in, doch tijdens de Frans-Pruisische oorlog hadden de Pruisische legers voor het kasteel postgevat. Van daaruit hadden zij Parijs aan hun voeten en konden ze naar hartenlust Parijs bestoken. Het tegenvuur van de Franse besliste over het lot van dit mooi kasteel dat eind 19e eeuw volledig werd afgebroken.

Toch bevat het park nog enkele pareltjes, zoals een tuin van de grote Franse tuinarchitect Le Nôtre, een Engels tuin en vele, oude bomen. Dit is het park dat ernstige schade heeft opgelopen door de grote storm van 1999. De renovatie en herbeplanting is nog steeds bezig. Dit moet je de Fransen toegeven : ze weten hun patrimonium te waarderen en te onderhouden. De meeste Franse burgers die ik ontmoet, zijn trots op deze zaken en hebben er geen probleem mee dat publiek geld wordt gespendeerd aan het onderhoud van hun cultuurerfgoed.

Maar je hebt inmiddels wel begrepen dat deze plek niet plat is. Vanuit het park heb je een prachtig zicht op de Seine en Parijs. “La Lanterne” is een soort artificieel plateau in de vorm van een halve ronde dat ongeveer 50 meter boven de Seine een mooi panorama biedt over het westen van Parijs. Maar voor de rest is het er nooit plat, maar dan werkelijk op geen enkele ogenblik. Er is een stuk van 2 kilometer vals plat, zoniet is het steeds op en neer. Een ideale training.

Published in deelnemers Blog
maandag, 07 oktober 2013 00:00

Ignaas Devisch - De datum nadert!

De datum nadert

De weken vliegen voorbij en dus komt de marathon plots zeer dichtbij. De afgelopen weken waren behoorlijk hectisch op mijn werk en dus was het zoeken en wringen om ‘looptijd’ te vinden. Om kort te zijn: heel erg vroeg opstaan of heel laat slapen. De komende week kan ik hopelijk het normale schema aanhouden want de week erna op congres en dan wordt het weer moeilijker.  Ideaal is een voorbereiding natuurlijk nooit, maar zelden heb ik zoveel keren vroeg opgestaan om aan sport te doen. De weergoden zijn ons wel behoorlijk gunstig gezind. Ook vandaag: stralende zon in de namiddag, hopelijk duurt het nog even.

Misschien nog een kleine anekdote: vorige week zondagochtend liep ik van Gent naar Beernem, zo’n 36 km. Heerlijk stil was het langs het water, enkele verbouwereerde fietsers niet te na gesproken die me vroegen of ik niet op hun fiets wou springen. Nou niet dus, maar wel een leuk moment. Ondertussen de kilometers afgemaald, helaas zonder drinken de laatste tien kilometer, dat viel tegen, maar daarna 2 liter water en we konden verder. Zoals de dichter Lucebert zou zeggen: dit is slechts een ‘kruimel op de rok van het universum’

Published in deelnemers Blog

Wat bezielt iemand om een marathon te lopen ? Wat drijft hem om een vliegtuig te nemen, 6 uur te vliegen om op een ander continent de 42 km en 195 meters af te leggen ? Die vragen schieten dikwijls door je hoofd als je alleen in de voorbereiding naar de marathon door de straten en parken van Parijs loopt. Dan voel je de eenzaamheid die gepaard gaat met de 12 weken intensieve voorbereiding. Dikwijls moet ik dan aan Eddy Merckx denken die ooit zei dat hij tijdens de trainingen altijd tot het uiterste ging, zich pijn deed. Het is niet tijdens de wedstrijd dat het pijn moet doen, maar ervoor. Mijn vriendin Angélique, met wie ik hier gelukkig samen kan lopen, zegt altijd dat een marathon lopen in het hoofd zit. “C’est mental, tout est dans la tête”. Een mens krijgt er hoofdpijn van…

Gisteren liepen we volgens ons schema een interval. Dit is het soort oefening dat je nooit alleen loopt. Maar met zijn tweeën hebben we elkaar opgepept. Hier dichtbij ligt een klein sportterrein met een voetbalveld en wat ooit een looppiste moet zijn geweest. Van de piste blijft niets meer over. Maar de ondergrond is wel goed beloopbaar.  4 x 4 rondes met telkens 2 minuten rust. Angélique loopt met haar muziek in de oren, ik wil de wind horen. Het was best lastig, we liepen vlugger dan onze doelstelling… maar we beten door. Alles zit tussen de oren, alles is mentaal.

Maar wat is nu toch de zin van een marathon ? Het zit hem allemaal in de beweging oppert de coach Stefan. Maar niettegenstaande de vita activa, eist de contemplatie tijdens de trainingen en de koers haar deel op. Ik denk verder…

Freddy D.

Published in deelnemers Blog

De weken vliegen voorbij en dus verandert het klimaat. Hitte en droogte is ingeruild voor wind en regen, en dat laat zich gevoelen als je loopt. Afgelopen zaterdag werkte ik 30 km af, alleen, en ik heb slechts enkele kilometers niet in de regen gelopen. Helemaal doordrenkt terug thuis gekomen maar gelukkig bestaan er warme douches…

Toch krijg je bij verslag van zoiets aan vrienden geregeld de vraag waarom je zoiets doet (de milde versie) of een blik van ‘zot zijn doet geen zeer’ (de eerlijke versie). Maar zelfs de milde versie slaat vrijwel steeds over in iets anders na mijn antwoord: ‘omdat ik het graag doe’. En dat is een interessant punt om over na te denken.

Vandaag is lopen een hype en heel wat mensen lopen om heel diverse redenen die ik graag catalogeer onder de noemer ‘externe motivaties’: ik ben te dik, ik leef ongezond, etc. Bon, niets gekant hiertegen, maar toch vraag ik me soms af of bepaalde mensen er echt wel plezier aan beleven. Ten slotte gaat het om ontspanning, enfin ontspannende inspanning, maar zeker bij sportwedstrijden voor amateurs bekruipt me al eens het gevoel dat er stress in de lucht hangt.

Maar bon, deze mensen doen het met een doel: fitter worden, records breken, je buurman voorbijlopen, ik verzin maar wat. Allemaal redenen die begrijpelijk zijn. Misschien is het daarom dat je meer wenkbrauwen ziet fronsen wanneer je vertelt dat je graag loopt, zonder dat er per se van alles moet, dat je het niet doet om te vermageren, maar vooral om te ontspannen, het hoofd vrij te maken, enfin, dat zou ik bijgevolg ‘interne motivatie’ durven noemen. En dan kom je snel terecht in wat in de logica een ‘petitio principii’ heet oftwel een cirkelredenering: ik eet graag, omdat ik er plezier aan beleef, ik schrijf graag omdat het me ontspant, ik loop graag omdat … ik het graag doe.

Natuurlijk, zoals vaker, het onderscheid intern/extern is zelden zo scherp te maken. Je beleeft pas plezier aan iets wanneer het lukt en het lukt maar omdat je niet teveel kilo’s met je meesleurt, bijvoorbeeld. Of je beleeft er plezier aan omdat het je erkenning geeft, je beter in je vel zit, whatever.

Euh, wel, bij deze heb ik het bekend: o.a. daaraan moest ik denken terwijl ik 30 km door de hutsende regen liep (de rest hou ik echt wel voor mezelf). En om eerlijk te zijn, zo gaan de kilometers zeer snel voorbij.

Published in deelnemers Blog
Pagina 1 van 2
U bevindt zich hier: Home Displaying items by tag: New York