Freddy Dutoit

Freddy Dutoit

dinsdag, 05 november 2013 01:00

Het zit erop ... we did it :-) !

image132 freddy

Het is nu 48 uur na de “M-day”.  Ik zit alweer in Parijs. Het lichaam luistert nog niet 100%, de benen zijn nog verkrampt. Nu dringt tot me door wat ik heb gedaan : 26,2 miles gelopen.  Heuvel op en brug op. Ik denk dat in New York het nooit “bergaf” gaat ?  

Ik kan niet zeggen dat ik als toerist van de stad heb kunnen genieten.  Men heeft te vlug de neiging om te stappen.  “It’s only two blocks away”.  Maar die twee blokjes om worden er vier, acht, zestien… en voor je het weet heb je aan het eind van de dag enkele kilometers gestapt en geslenterd.  Dus zorgvuldig plannen is de boodschap.  Daarom hebben we voor de fietsen gekozen (in het begin) en voor de taxi en metro (volgende dagen).  Eigenlijk had ik het het bij het fietsen al moeten weten : dit wordt geen eenvoudige klus.

Het begon al om 10u: de start van de tweede golf, de oranje groep.  Na twee uur wachten in de kou waarbij een bijtende wind vanuit de zee elke hoop op een beetje verwarmen teniet deed,  verkleumd de Verrazano brug oplopen.  Het hart begint onmiddellijk naar overdrive te gaan.  Je voelt het van de eerste mile : dit wordt geen gemakkelijke tocht.

Deze brug is de eerste van twee stille bakens in deze loop.  Aan het eind van de brug, word je ondergedompeld in een ongelooflijke geluidsgolf die opstijgt langs de beide kanten van de weg : honderden, duizenden mensen staan voortdurend te schreeuwen, je aan te moedigen, te roepen, muziek te maken,  bananen uit te delen, originele boodschappen op borden voor te houden (“you are not a runner, but a marathoner” of “pain is for now, beer comes later”, “you inspire me” of “you can dot it”). 

Duizenden vrijwilligers delen bijna iedere mijl drank en voedsel uit.  En maar aanmoedigen en schreeuwen… Even wordt het opnieuw stil, we lopen door de Joodse wijk van Brooklyn.  ’t Ja, die mensen werken op zondag…. Om dan opnieuw te worden opgewacht door duizenden toeschouwers om aan het laatste stuk Brooklyn te beginnen vooraleer naar Manhattan over te steken.

En dan begint nog maar het echte werk.  Na km 25 schijnt er nooit meer te worden afgedaald. Schijn bedriegt natuurlijk, maar het leek er toch ferm op.  Gelukkig stonden er ook Club 365 supporters langs het parcours.  Daar krijg je nog een extra boost van…

Na 4 uur 7 minuten liep ik over de streep. Ik heb het niet gehaald om onder de vier uur te blijven, maar ik heb het monster overwonnen… En zoals Sinatra het zong “if you make it in New York, you can make it anywhere”, dan gaat dit misschien ook een beetje op voor de marathons.

zaterdag, 26 oktober 2013 00:53

Freddy Dutoit - klaar voor NY

Hoeveel kan een mens verdragen ?  Geen retorische vraag na de Knokke run.  De laatste grote training beloofde een mooie dag te worden.  Vier uur lopen in de regio van Knokke en Cadzand. Lekker uitwaaien en genieten van de gezonde lucht.  Doch dit is zonder de “weergoden” gerekend :  8 à 9 graden, een strakke wind en regen.  Het regende de godganse dag.  Het werd een titanengevecht tegen jezelf en tegen de elementen.

Het zit allemaal in het kopke.  Ik hoorde het mijn vriendin opnieuw zeggen.  Het is mentaal,  je kan het als je het wilt.  Ik wilde inderdaad bewijzen dat ik iets kon wat ik vroeger voor onmogelijk hield.  Een marathon lopen.  Had men mij vijf jaar geleden gezegd dat ik ooit naar New York zou trekken om de marathon te lopen, dan had ik ze voor gek verklaard.  Dezelfde opmerking die ik nu krijg van mijn vrienden (? Zijn het nog vrienden J) en kennissen.  En toch wil ik het.  Het is een drang die binnen in me zit.  Mijn vijfde marathon.  Ik zal me nooit een “marathonien” noemen, het blijft een te grote fysische inspanning voor mij, maar ik weet dat ik het kan.  En dat is misschien die motivatie die mij constant heeft gedreven om dit te doen.  Na vijf marathons, kan ik toch zeggen dat ik er eentje kan lopen.

Gelukkig was het weekend na Knokke gezegend door een zonnetje.  We liepen een halve marathon in Nazareth.  Toen ik dit voor het eerst vermeldde in Parijs dat ik het komende weekend in Nazareth een halve marathon ging lopen, dan keken ze me verwonderd aan.  “En hoe denk je daar naartoe te gaan” ? met de auto, natuurlijk.  De verwonderde blikken bleven.  “En hoeveel dagen ben je weg” ?  toen viel mijn “frank”.  Ik heb ze maar niet verteld dat we ook een “Sinaaï” hebben, zonder woestijn, een “Buitenland” of een “Belgiek” ! 

Het leven kan soms zo mooi zijn.  New York zal zeker ook zo’n moment opleveren – tenzij we de Knokke omstandigheden voorgeschoteld krijgen !     

Freddy

 

foto 1e marathon

mijn 1e marathon

 

nog een paar schoenen versleten op weg naar NYVandaag stond een testwedstrijd op ons schema : een halve marathon in I uur en 45 minuten… We hebben gespijbeld, beste coach. Maar we roepen verzachtende omstandigheden in en hebben een alternatief gevonden. Aangezien we de vorige weken al twee halve marathons hebben gelopen, hebben we ons deel wel gehad. Anderzijds hebben we vandaag in het wondermooie Parc St Cloud gelopen.

Het was heerlijk : een 18 graden, veel zuurstof in de lucht, tussen de bomen en de tuinen. Het park is ongeveer 460 hectares groot. Er stond vroeger een kasteel in, doch tijdens de Frans-Pruisische oorlog hadden de Pruisische legers voor het kasteel postgevat. Van daaruit hadden zij Parijs aan hun voeten en konden ze naar hartenlust Parijs bestoken. Het tegenvuur van de Franse besliste over het lot van dit mooi kasteel dat eind 19e eeuw volledig werd afgebroken.

Toch bevat het park nog enkele pareltjes, zoals een tuin van de grote Franse tuinarchitect Le Nôtre, een Engels tuin en vele, oude bomen. Dit is het park dat ernstige schade heeft opgelopen door de grote storm van 1999. De renovatie en herbeplanting is nog steeds bezig. Dit moet je de Fransen toegeven : ze weten hun patrimonium te waarderen en te onderhouden. De meeste Franse burgers die ik ontmoet, zijn trots op deze zaken en hebben er geen probleem mee dat publiek geld wordt gespendeerd aan het onderhoud van hun cultuurerfgoed.

Maar je hebt inmiddels wel begrepen dat deze plek niet plat is. Vanuit het park heb je een prachtig zicht op de Seine en Parijs. “La Lanterne” is een soort artificieel plateau in de vorm van een halve ronde dat ongeveer 50 meter boven de Seine een mooi panorama biedt over het westen van Parijs. Maar voor de rest is het er nooit plat, maar dan werkelijk op geen enkele ogenblik. Er is een stuk van 2 kilometer vals plat, zoniet is het steeds op en neer. Een ideale training.

dinsdag, 17 september 2013 08:00

Halve marathon van Bois d’Arcy

freddy halve marathon Bois -d Arcy

Het is moeilijk om een club-gevoel te hebben als je op 300 km afstand meetraint J Daarom zoeken we naar uitdagingen. Meestal zijn het wedstrijden om en rond Parijs. Dit weekend liepen we de halve marathon van Bois d’Arcy, een plaatsje dicht bij Versailles. Zo’n halve marathon is perfect. We lopen deze afstand zonder al te veel moeilijkheden en kunnen dus “trainen” in functie van ons schema : vlug, traag, wedstrijdritme, enz. Daarenboven zijn deze kleine wedstijden ook altijd leuk om nieuwe plekjes te ontdekken. Daarenboven is de loop van Bois d’Arcy gekend bij de goede lopers omdat het veertien dagen voor de zeer populaire Paris-Versailles plaatsvindt Helaas, waren wij te laat om ons voor deze laatste wedstrijd in te schrijven.

Voor zij die de streek rond Parijs kennen, het is niet plat. Daarenboven lopen we meer dan de helft van de tijd door de bossen van Bois d’Arcy. Gisteren heeft het de ganse dag geregend. De ondergrond was dan ook verzadigd en kregen we dus een zware wedstrijd voorgeschoteld. Gelukkig kwam de zon erdoor en was het aangenaam lopen.

Mijn loop partner ziet af. Ze heeft een teen die haar last bezorgd. Collega lopers spreken van een soort spiermoeheid ; anderen spreken van reuma. Mijn vriendin denkt dat hij gewoon gebroken is. Ik begrijp nog altijd niet hoe ze kan blijven lopen. Ik hoor haar doorlopend mopperen maar ze loopt dan toch maar de wedstrijd uit. Nu is die teen weer gezwollen. Hopelijk vindt ze deze week de tijd om een scan te laten nemen.

Oh ja, we liepen onze halve marathon in een mooie 1 uur en 53 minuten en enkele luttele seconden Club 365 was hiermee dus ook aanwezig in Bois d’Arcy.

Wat bezielt iemand om een marathon te lopen ? Wat drijft hem om een vliegtuig te nemen, 6 uur te vliegen om op een ander continent de 42 km en 195 meters af te leggen ? Die vragen schieten dikwijls door je hoofd als je alleen in de voorbereiding naar de marathon door de straten en parken van Parijs loopt. Dan voel je de eenzaamheid die gepaard gaat met de 12 weken intensieve voorbereiding. Dikwijls moet ik dan aan Eddy Merckx denken die ooit zei dat hij tijdens de trainingen altijd tot het uiterste ging, zich pijn deed. Het is niet tijdens de wedstrijd dat het pijn moet doen, maar ervoor. Mijn vriendin Angélique, met wie ik hier gelukkig samen kan lopen, zegt altijd dat een marathon lopen in het hoofd zit. “C’est mental, tout est dans la tête”. Een mens krijgt er hoofdpijn van…

Gisteren liepen we volgens ons schema een interval. Dit is het soort oefening dat je nooit alleen loopt. Maar met zijn tweeën hebben we elkaar opgepept. Hier dichtbij ligt een klein sportterrein met een voetbalveld en wat ooit een looppiste moet zijn geweest. Van de piste blijft niets meer over. Maar de ondergrond is wel goed beloopbaar.  4 x 4 rondes met telkens 2 minuten rust. Angélique loopt met haar muziek in de oren, ik wil de wind horen. Het was best lastig, we liepen vlugger dan onze doelstelling… maar we beten door. Alles zit tussen de oren, alles is mentaal.

Maar wat is nu toch de zin van een marathon ? Het zit hem allemaal in de beweging oppert de coach Stefan. Maar niettegenstaande de vita activa, eist de contemplatie tijdens de trainingen en de koers haar deel op. Ik denk verder…

Freddy D.

U bevindt zich hier: Home Freddy Dutoit